یا حی

 

 

 

 

 

 

    . . .

        لو علم المدبرون

             کيف اشتياقی بهم

                            لماتوا شوقا !

 

                                    اگر آنان که از درگاه من روی برتافتند

                                     می دانستند که چه قدر مشتاق آنان هستم

                                     از شوق جان می سپردند!....

 

***

سلام بنده کافر ! منم ! خدا هستم!

  

 

" سلام بنده ی کافر ! منم ! خدا هستم!

همو که وقت نياز تو آشنا هستم!

 

دلی ـ برای خودم ـ در تو ساختم با عشق

  بدا ن اميد که  دلدار و دلربا هستم!

 

اميد من به چه بود و دل تو جای چه شد !

  خودت بگرد دلت را ببين کجا هستم ؟!

 

دل ـ اين عزيز مرا ـ خرج بنده ها کردی!

  مرا درست ببين ! قدر بنده ها هستم ؟!

 

و کاش درد من اين بود .. درد من اين است:

  که عاشق تو!... تو پرروی بی حيا هستم !

 

 تويی که خواهش تو  بردن رقيب من است!!!

  که بنده ای شود عشقت و من هوا هستم !

 

چقدر چشم سفيدی تو و نمک نشناس !

  چقدر بد که برای شما خدا هستم !!!

 

برو خيال تو راحت ! رقيب خواهد برد!  

  و من دوباره خدای نيازها هستم !  "

 

***

 

الا کل شی ء ما سوی الله باطل....

 

 

براستی ای انسان این چه لاف گزافیست که میزنی؟!

 

آخر خدا را انصاف بده چگونه این لاف خدا زدن و دعوی محبت او

 با گرفتاری تو در مکاید نفس و خواهش های آن و هوای دنیا

دریک جا جمع می شوند؟!؟!

 

آی انسان !

 تویی که از خلوص و خدا خواهی از عرفان و آگاهی از عشق و ایثار و...

يکسره دم میزنی!!!

چه چیز سبب شد که تا بدین حد بخود حسن ظن داشته باشی؟!

 و نسبت به رب کریم خویشتن غره گردی؟!

 

خود تو بگو این قلب که براستی زر قلبی بیش نیست! 

 

بهای خود است یا خد ا؟!

 

آيا اينها نشان ازخود خواهيند یا خدا جويی؟!

 

آخر ای مسافرچه توشه آورده ای؟

 

اخلاص؟ عبادت؟ عشق؟ آگاهی؟!!

 

به چه می نازی ای انسان؟

 

کجاست آن انسانیت مورد ادعای تو؟

چه داری جز جهل جهل جهل و کبر کبر کبر!

 ریا عجب و گستاخی؟!

 

 

آه که بارقه های دانایی در جاهلیت معاصر چه غمگنانه خاموش گشته اند!

دریغا فروتنی راستین

وفسوسا عشق!!!

 

 خود تو بگو که جز جهل و تکبر چه در توشه داری

 ای انسان متمدن؟!

 

 جهل و تکبری که دو روی یک سکه اند!

 

آخراین دلهای یخزده سنگی کجا و عشق آن نار الله الموقده کجا؟!

این عبادات فروتر از معاصی کبیره کجا و آن قبله آمال کجا؟!

 

تو ای انسان

 ای اشرف مخلوقات؛ تاج سر آفرينش!

 

اينک گستاخی را تا بدآنجا رسانيده ای

 که منت نیز بر سر حق گذارده و بهای حق طلبی!!! خویش رانقداَ میطلبی!

 

آه چه مظلومانه تنهاست حق!

 

تنها و  مظلوم!

 

آنگاه که:

انسان مدرن به زخمهای روح حساس! و انديشه آگاهش!

و انسان متعبد  به عبادت طهارت و سربراهيش!

و انسان عارف مسلک به عشق و عرفانش!

 

ميبالند و چه کوته بينانه ميبالند!!!

 

آ ای انسان چگونه شرم نداری از چنين فرومايگی و حق ناشناسی ؟!

***

خداوند همه هستی را برای انسان آفريد

و انسان را برای خويش!

ای انسان دل تو ناموس الهيست

خانه ی اوست

روا مدار که در اين خانه ی اکنون و بدست تو ويرانسرا

هر نا شايسته ای حتی دشمن حق را سکنی دهی!

و هر باطلی را مهمان نوازانه پذيرا گردی!

همه را راه دهی...

همه ! جز صاحب حقيقی آن را!

 

او ستار است اما از غيرتش شرم کن که غيور نيز هست و بسيار غيور!

ارحم الراحمين است اما اشد المعاقبين نيز هست!

 

آی انسان!

روز واقعه بسيار نزديک است!

و خواری و سر افکندگی و خسرانی دردناک

و حسرت جدايی و دوری ازحق

 بسيار بسيار سوزانتر از تمامی آتشهای دوزخ

در پيش رويت!!!

 

آه ای انسان 

 

آيا گاه استغفار نرسيده؟!

 

 استغفاری پايدار! خالصانه... خاضعانه...

 

از هر چه جز او...

آری از هر آنچه جزاو...

 که يکی هست و هيچ نيست جز او...

 

 

 ز هر چه غير يار... استغفرالله 

      

              ز بود مستعار... استغفر الله!