بسم رب الحسين
 
 
 
عاشقم بر سر گذشت عاشقي کز سر گذشت...
 
 

گر بشکافي هنوز خاک شهيدان عشق     آيد از آن مردگان زمزمه دوست دوست...

 

يا حسين ای گل پرپر شده آن غنچه ی زيبات چه شد؟

 

 

يا رضيع الحسين

 

تشنه ام، جانِ فرات همه، آبم بدهيد

يا به دريا خـــبر از حال خــرابم بـدهيد



چون اباالفضل پر از عشق بياييد همه

بين گهواره ی پــرپــر شــده تابـم بـدهيد



تشنه ام، با لب گلگونِ عطش واعطشم

در دلِ بستر خون، رخـصت خـوابم بـدهيــد



حــربه ی حـــرمله ها با دل و جانم چه نکـرد

خــبر از تــشنگي و حـال خرابــم بـــدهــيد



با نشان دادنِ گلهايِ بخون خفته ی باغ

کـــمتر از ديدن اين صحنه عذابم بدهيد



ســاقـيـانِ لــب کــــوثر، بشتابيد کـــنون

که از اين تشنه لبي جام شرابم بدهيد



کي مي آييد به بالين منِ غرقــه به خـون

تا به پاس عطش ام، جرعه اي آبم بدهيد



تـا نبينم غضب و چهرهء ظلماني شب

با گل و لهجهء خورشيد جوابم بــدهيد...