خداوند...

 

...ميان ِ من و خلنگ‌زاران ِ خاموش

 اکنون

 

 

 

                         بناهاي ِ آسمان‌ساي است و
                                                    درّه‌هاي ِ غريو

                                      که گياه و پرنده

 

                 

   در آن

                                                         رويش و پرواز ِ حسرت است...

 

 

   درآميختن

 

مجال
بي‌رحمانه اندک بود و

واقعه

 

 

سخت

 

 

نامنتظر.


از بهار

 

 

حظّ ِ تماشائي نچشيديم،

که قفس

 

 

باغ را پژمرده مي‌کند.


*


از آفتاب و نفس
چنان بريده خواهم شد
که لب از بوسه‌ي ِ ناسيراب.
برهنه
بگو برهنه به خاک‌ام کنند
سراپا برهنه
بدان‌گونه که عشق را نماز مي‌بريم، ــ
که بي‌شايبه‌ي ِ حجابي
با خاک

عاشقانه

 

 

درآميختن مي‌خواهم.

شاملو ۱۳۵۲